Przebłyski słońca.

No, to znów mnie tu przywiało.

Grudzień był zalatany - przygotowania do wyjazdu na święta do Polski, zakupy świąteczne, a potem - dwa tygodnie z rodziną :)

Plus gryzłam się z różnymi myślami w międzyczasie. O facetach. O miłości. O życiu "wogle".

Eeeech... Może jeszcze przy okazji wrócę do tych przemyśleń.

Jak na razie spędziłam wspaniały relaksujący weekend. Pojechałam sobie w niedzielę nad Brittas Bay - zrobiliśmy sobie z Eamonnem piknik. Piękne słońce, nie wiało za mocno, morze szumiało, mewy krzyczały nad głową - fajnie :) Dużo czasu było w samochodzie, żeby pogadać. Wartościowy, spędzony wspólnie czas.

Nie szukam już kontaktu z Markiem. On też się nie kontaktuje. I tym razem to jest naprawdę koniec. I pierwszy raz czuję na to zgodę wewnętrzną w sobie samej. Chwała Bogu...

Rocznica.

Spać mi się chce, jak diabli.

Ale muszę tę notkę napisać :)

Rok temu też nie spałam :)

Pakowałam walizki. I rozmyślałam...

Jak zmieścić całe życie do 15 kg torby? Plus 10 kg bagażu podręcznego...?

Książki, płyty...

Czy resztka kasy na karcie kredytowej wystarczy na życie, dokąd nie znajdę pracy?

A co będzie, jak nie znajdę? Recesja już się wtedy zaczynała...

Jak zadomowię się w Irlandii?

W Austrii było mi paskudnie - zupełnie mi tamta nacja nie odpowiadała...

Daria. To że nie zabieram jej ze sobą...

Paskudne uczucie, zostawić dziecko. W oczach wielu osób robię za wyrodną matkę...

Mała trzymała się dzielnie, dokąd nie przeszłam za barierkę. A potem, jak myślała, że jej już nie widzę, popłakała się na ramieniu mojego brata - nie chciała mnie utrudniać rozstania. Moja Dzielna Mała Dziewczynka.

Ryczałam, jak samolot startował... A potem się pozbierałam. Podjęłam decyzję i miałam zamiar konsekwentnie ją realizować.

No i Mark. Nasze pierwsze spotkanie po niemal roku, czysto korespondencyjnym...

Jego - najpierw namowy, żebym przyjechała, a potem - odradzanie. Bo go strach zaczął łapać...

Oczywiście, tradycyjnie, spóźnił się po mnie na lotnisko :D

A potem, okazało się, że Niecierpliwiec nie chciał czekać dwóch godzin, żeby mnie wieźć do domu :D Zarezerwował pokój w hotelu, w Dublinie :)

"Nie ruszaj się, Kobieto... Nawet nie drgnij..." :)))

(przepraszam za ten ekshibicjonizm, ale to w końcu mój blog, i mam se prawo powspominać, nie? :)) )

Docieranie się - co inszego jest - spotkania na neutralnym gruncie, a co inszego - mieszkanie u kogoś w domu...

Jego dziewczynki - na szczęście tu nie było problemu :) Dogadałyśmy się z mety :)

A potem - 3 miesiące bezskutecznych poszukiwań pracy... Pieniądze topniały. A ja, jak ten tonący z brzytwą - nie poddawałam się.

I w końcu - jest! :)

Na tydzień przed planowanym powrotem do Polski. Na koncie zostało mi mniej, niż sto euro...

W Dublinie, z zamieszkaniem, opieka nad starszą panią...

Pojechałam na interview z duszą na ramieniu - a co będzie, jak Babcia jest marudna i złośliwa? Jak ja to wytrzymam? Mieszkać pod jednym dachem...

A potem okazało się, że z Bridget dogaduję się lepiej, niż z własną matką. A i Dublin, którego w początkowych poszukiwaniach tak bardzo unikałam (potrzebna mi była ta wiejska sielanka bardzo, na początku), jest świetnym miastem, pełnym uroku i życia.

Dziękowałam Bogu za każdy kolejny dzień.

I nadal dziękuję.

I - oby tak do końca życia :)))))

Amen.

Właściwe miejsce.

Ciche szczęście.

Tak chyba najlepiej można określić to, jak się czuję :)

Takie małe ciepłe miejsce, które zawsze gdzieś tam jest, w środku...

To nie jest tak, że nie mogłabym żyć bez tego konkretnego faceta. Albo - że nie potrafię być szczęśliwa bez Niego.

Potrafię.

Ale siedząc w Jego kuchni, czytając książkę, zerkałam na Marka gotującego wczorajszy obiad (ja dla odmiany zrobiłam dziś lunch. I zostałam doceniona :PP), podśpiewującego sobie pod nosem, jak zwykle (to jest prawda - WSZYSCY Irlandczycy śpiewają :DD), I po prostu czułam się na swoim miejscu.

Mam nadzieję, że znacie to uczucie - takiej... właściwej przynależności. Ten dom, ten widok za oknem, ta osoba obok was - jakby nie było innego miejsca na Ziemi, gdzie powinniście, a co najważniejsze - gdzie chcielibyście być :)

Od dawna nie czułam się tak zrelaksowana, spokojna. Żadnych niepokojów.

I to uczucie warte jest wszelkich starań.